Mijn Thanksgivingbreak zit er al weer bijna op. Ik zit nu in de auto, op weg naar Fort Mill. Ik heb een ontzettend goede week gehad en ik heb erg genoten. Het is een week geweest waar ik veel dingen voor het eerst heb gedaan. Ik heb voor het eerst Thanksgiving gevierd. Dat was een hele ervaring, twee dagen lang koken en bakken voor een maaltijd, die twintig minuten duurde! Dat is wel gek hoor. Als wij een speciale maaltijd hebben met het gezin zitten op z'n minst een uur. Dit mag dan wel een eet cultuur zijn, maar ze hechten alleen waarde aan het eten (zelfstandignaamwoord) zelf, niet aan het eten (werkwoord). En over de taarten, geef mij maar mijn moeders taarten, die smaken toch het aller best! Ik heb wel voor het eerst pumpkin pie (pompoentaart) geprobeerd, ik had er heel wat van verwacht, maar ik vond een beetje te papperig. Ik zat zo vol aan het eind, dat is echt niet goed. Maar het was een leuke ervaring.
Nog iets doms wat die dag gebeurde, Morgan deed aan softbal, dus ze is erg goed in de bal slaan. Dat doet ze vaak met haar hond. Stephanie en Morgan waren dat aan het doen toen ik naar buiten kwam. Ze vroegen of ik ook mee wilde doen. Ik dacht dat ik ook wel een bal kon slaan, we hadden het wel eens op school gedaan. Maar dat werkte iets anders, ik raakte hem denk een keer van de vele pogingen. Stephanie zag het aan en besloot mij te helpen, ze ging achter me staan en gooide de bal. Ze zou me ook helpen met het slaan. Helaas was ik iets te snel, raakte de bal niet, waardoor ik iets te veel vaart had en Stephanies wang raakte... Ik schrok ontzettend! Zij zelf ook, maar ze schreeuwde het niet uit van de pijn. We gingen snel naar binnen om er ijs op te doen en haar mond te checken. Er was gelukkig niets gebroken. Ik denk dat ik haar raakte op de enige plek waar niets zou gebeuren, waar de wang het dikst is. Maar ik voelde me wel ongelooflijk schuldig. Gelukkig is nu alles goed met haar, behalve dat haar wang een beetje geel kleurt.
Vrijdag was echt een dag van niets doen. Ik heb nog nooit zoveel tv gekeken als op die dag, mijn ogen deden pijn aan het eind. Het domme was dat het geen leuke films waren, maar dat het Disney channel was, met de Hannah Montana serie op. Om eerlijk te zijn was dat best wel grappig. Een zin uit de serie zullen we nog wel vaak herhalen:"You are like a lighthouse shining in the bay of stupidity" (Je bent als een vuurturen die schijnt in de baai van domheid). Een leuke pauze tussen de series door was toen Heide buiten haar handgun gingen schieten. Ik was een beetje aan het kijken toen Richard vroeg of ik het leuk zou vinden om het ook te proberen. Natuurlijk wilde ik dat! Niets liever eigenlijk... Ik had vijf schoten en daarvan zaten er vier in het doel! Dat was echt leuk. Die avond, net voordat de zon onder was, haalde Richard zijn geweren tevoorschijn. Hij had heel veel kogels daarvoor, dus mochten we daar wel wat van verschieten. Dat was super gaaf! We zetten een paar kleine pompoentjes neer als doel en ik kon ze raken! Ik voelde me helemaal in mijn element. Dat schieten is echt mijn ding. Even voor mijn vader, Richard was er de hele tijd bij, hij zorgde ervoor dat alles veilig gebeurde. Vandaag mocht ik nog wat schieten, die andere meiden hadden niet zo'n zin, maar ik kon het niet laten. Elk ding waar ik richtte raakte ik. Ik vond het zo leuk!
In de avond gingen we naar de Drive-in bioscoop. Het was zeven dollar voor twee films. Het was echt een ervaring om in de auto te zitten en die films te zien. Je kan gewoon kletsen wat je wilt en je hoeft geen rekening te houden met anderen, heerlijk!
Gister zijn we naar het strand geweest. Heide heeft ontzetten veel foto's van ons gemaakt bij het driftwood, verder hebben we een beetje rondgelopen op een eiland met de grootste en mooiste huizen er op en in een klein stadje voor de kust. Dat was lekker ontspannend. In de avond gingen we naar goede vrienden van Heide en Richard om hotdogs rond een kampvuur te eten. En daarna hadden we tijd met God. Dat was super gaaf. Ik heb een paar goede profetische woorden gekregen. Die had ik nog niet echt gehad sinds ik hier in Amerika ben. Het is pas de laaste paar weken dat ik wat woorden krijg.
Ik heb echt een super tijd gehad en ik ben erg dankbaar dat ik vriendinnen heb waarbij ik een week een deel van de familie kan zijn.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)

ha die Lisa! Eerst Special Forces, toen vechten en nu schieten. Moeten we je vast aanmelden voor de mariniers? Misschien zoekt Marc nog een collega! Gaaf joh! (ik vind schieten ook leuk).
BeantwoordenVerwijderenWie zijn Heide en Richard? Enne ... denk je dat we nog wat van al die foto's te zien krijgen? (fijn dat je op je blog schrijft! maar ilustraties maken 'm nog beter!)
Heide en Richard zijn de ouders. Ik ben het kabeltje van mijn fototoestel naar mijn computer kwijt. Gelukkig heeft een huisgenoot ook een sony, maar een andere. Ik moet dus mijn geheugenstick in haar camera doen en dan kan ik de foto's op mijn computer zetten. Maar dat is dus nogal ingewikkeld.
BeantwoordenVerwijderen